ಮನದ ಮೌನ ಕಿಸಕ್ಕನೆ ನಕ್ಕಾಗ
ಅಲ್ಲೊಂದು ಮಧುವಿನ ಪರಿಮಳ
ಆಗ ರೆಕ್ಕೆಬಿಚ್ಚುತ್ತದೆ ಮಾತುಗಳು
ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಚಿಟ್ಟೆಯಾಗಿ.

ಕವಿ ಲೇಖನಿಯ ಶಾಯಿ ಮುಗಿದಾಗ
ಅಲ್ಲಾಗ ಕಟ್ತಲೆಯ ಪರದಾಟ
ಆಗ ಮಿನುಗುತ್ತದೆ ಕವಿತೆ
ಹಿಡಿಯಲು ಆಗದ ಚಿಟ್ಟೆಯಾಗಿ.

ರಾತ್ರಿಯ ಕನಸುಗಳಡಿಯಲ್ಲಿ ಮನ ಕುಣಿದಾಗ
ನಸು ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಮುಗಿಯದ ಮುಂಜಾವು
ಆಗ ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತದೆ ದಿನ
ಹೊಳೆಯುವ ಚಿಟ್ಟೆಯಾಗಿ .

ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಕೋಗಿಲೆ ಕುಹೂ ಎಂದಾಗ
ಯಾರದೋ ಹೃದಯದಲಿ ಸರಿಗಮಗಳ ನರ್ತನ
ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಕಲರವ ಅದಕೆ
ದನಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಉತ್ಸವದ ಚಿಟ್ಟೆಯಾಗಿ .

ನನ್ನ ನಗುವಿನ ಸುತ್ತಲಿದ್ದ ಆಸೆಗಳೆಲ್ಲ ಕಮರಿದಂತೆ
ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಏನೇನೋ ಹೇಳುತಿರುವಂತೆ
ಸದ್ದಾಗದ ಹೃದಯದಿ ಭಾವನೆಗಳ ತೋಡಿದಂತೆ
ಅವನ ಆಯ್ಕೆಯ ಮುಂದೆ ಕನಸ ಹರಡಿದಂತೆ
ಇದೆಲ್ಲವೂ ಮರೆತಂತೆಲ್ಲಾ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾದಂತೆ

ಇದೀಗ ತಾನೆ ರೂಪ ತಳೆದಿದೆ ಅಲ್ಲೊಂದು ಪಾಳುಮನೆ
ಈ ಮುಂಚೆ ಅದೊಂದು ಸುಂದರ ಪ್ರೇಮಲೋಕ
ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗವ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳ ಮೆರವಣಿಗೆ
ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಸ್ಟು ಬರೆದ ಕಾಗದ ಬರವಣಿಗೆ
ಇದೆಲ್ಲವೂ ಮರೆತಂತೆಲ್ಲಾ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾದಂತೆ

ಅದೋ ಕೊನೆಯಿಲ್ಲದ ನೆನಪಂತೆ ಭೋರ್ಗರೆವ ಸಮುದ್ರ ತೀರ
ಅಲ್ಲಿಗ ಪ್ರತಿದ್ವನಿಸುತ್ತಿದೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಂತ ಸವಿಮಾತುಗಳು
ಹಾಗೂ ಬಾರದಿದ್ದರೂ ತಾಳಕ್ಕೆ ಅನುಸರಿಸಿದ್ದ ಗೆಜ್ಜೆಗಳು
ಇವೆಲ್ಲ ಇಂದು ಬೆಳಕರಿಯದ ಸೂರಿನಡಿ ಮಲಗಿವೆ
ಜೋರಾದ ಗಾಳಿಯ ರಭಸಕೆ ತರಗೆಲಗಳು ಮುಚ್ಚಿದೆ
ಕಳೆದು ಹೋದ ದಿನಗಳ ಹುಡುಕಿದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕೀತೆ..?

ಹೊತ್ತು ಕಳೆದಂತೆಲ್ಲ ನೆನಪಾಗುವೆ ಗೆಳೆಯ ಅದಕೆ
ಹೇಳಿ ಹೋಗು ಕಾರಣ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಾಗದಂತೆ…

ಹಲವು ಜನ್ಮದಿಂದ ಬಂದ ಯಾವುದೋನೋ ಧ್ಯಾನ
ಏಕನಾದದಂಥದೊಂದು ತಾನದ ವಿತಾನ
ತನಗೆ ತಾನೇ ಸೋಲುತಿಹುದು ನೂಲುತಿಹುದು ಗಾನ

ಕಲ್ಪದಾದಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನಿನ್ನ ವಿರಹವಾಗಿ
ಎಲ್ಲೋ ಏನೋ ನಿನ್ನ ಹುಡುಕಿ ಕಾಂಬ ಕಣ್ಣೆ ಹೋಗಿ
ಮರೆವೆಗೊಂದು ಬಿದ್ದೆ ನಾನು ನೆಲದ ಮಣ್ಣು ತಾಗಿ

ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಮಿಂಚಿ ಪಡೆತಿತೇಳು ಬಣ್ಣ
ಮೂಕ ಮೌನ ತೂಕ ಮೀರಿ ದನಿಯು ಹಬ್ಬಿತಣ್ಣ
ಕಣ್ಣ ಮಣ್ಣ ಕೂಡಲಲ್ಲಿ ಹಾಡು ಕಟ್ಟಿತಣ್ಣ

ಇತಿಹಾಸದ ಹಿಮದಲ್ಲಿನ ಸಿಂಹಾಸನ ಮಾಲೆಯಲ್ಲಿ
ಗತಸಾಹಸ ಸಾರುತಿರುವ ಶಾಸನಗಳ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ
ಓಲೆಗರಿಯ ಸಿರಿಗಳಲ್ಲಿ ದೇಗುಲಗಳ ಬಿತ್ತಿಗಳಲಿ
ನಿತ್ಯೋತ್ಸವ ತಾಯೆ ನಿತ್ಯೋತ್ಸವ ನಿನಗೆ

ನಿತ್ಯೋತ್ಸವ ತಾಯೆ ನಿತ್ಯೋತ್ಸವ

ಹಲವೆನ್ನದ ಹಿರಿಮೆಯೆ ಕುಲವೆನ್ನದ ಗರಿಮೆಯೆ
ಸದ್ವಿಕಾಸ ಶೀಲ ನುಡಿಯ ಲೋಕಾವೃತ ಸೀಮೆಯೆ
ಈ ವತ್ಸರ ನಿರ್ಮತ್ಸರ ಮನದುದಾರ ಮಹಿಮೆಯೆ
ನಿತ್ಯೋತ್ಸವ ತಾಯೆ ನಿತ್ಯೋತ್ಸವ ನಿನಗೆ
ನಿತ್ಯೋತ್ಸವ ತಾಯೆ ನಿತ್ಯೋತ್ಸವ

ಒಂದು ಮುಂಜಾವಿನಲಿ ತುಂತುರಿನ ಸೋನೆ ಮಳೆ
ಸೋ ಎಂದು ಶೃತಿ ಹಿಡಿದು ಸುರಿಯುತ್ತಿತ್ತು
ಅದಕೆ ಹಿಮ್ಮೇಳವನೆ ಸೂಸಿ ಬಹ ಸುಳಿಗಾಳಿ
ತೆಂಗು ಗರಿಗಳ ನಡುವೆ ನುಸುಳುತ್ತಿತ್ತು

ಇಳೆ ವೆಣ್ನು ಮೈದೊಳೆದು ಮಕರಂದದರಿಷಿನದಿ
ಹೂ ಮುಡಿದು ಮಧುಮಗಳ ಹೋಲುತ್ತಿತ್ತು
ಮೂಡಣದಿ ನೇಸರನ ನಗೆಮೊಗದ ಶ್ರೀಕಾಂತಿ
ಬಿಳಿಯ ಮೋಡದ ಹಿಂದೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು

ಹುಲ್ಲೆಸಳು ಹೂಕಪಳೆ ಮುತ್ತು ಹನಿಗಳ ಮಿಂಚು
ಸೊಡರಿನಲಿ ಆರತಿಯ ಬೆಳಗುತ್ತಿತ್ತು
ಕೊರಲುಕ್ಕಿ ಹಾಡುತಿಹ ಚಿಕ್ಕ ಪಕ್ಕಿಯ ಬಳಗ
ಶುಭಮಸ್ತು ಶುಭಮಸ್ತು ಎನ್ನುತ್ತಿತ್ತು

ತಳಿರ ತೋರಣದಲ್ಲಿ ಬಳ್ಳಿ ಬಾಣಗಳಲ್ಲಿ
ದುಂಬಿಗಳ ಓಂಕಾರ ಹೊಮ್ಮುತ್ತಿತ್ತು
ಹಚ್ಚ ಹಸುರಿನ ಪಚ್ಚೆ ನೆಲಗಟ್ಟಿನಂಗಳದಿ
ಚಿಟ್ಟೆ ರಿಂಗಣದುಣಿತ ಹಾಕುತ್ತಿತ್ತು

ಉಷೆಯ ನುಂಟದಪಿನಲಿ ಹರ್ಷ ಬಾಷ್ಪಗಳಂತೆ
ಮರದ ಹನಿ ತಟಪಟನೆ ಉದುರುತ್ತಿತ್ತು
ಸೃಷ್ಟಿ ಲೀಲೆಯೊಳಿಂತು ತಲ್ಲೀನವಾದ ಮನ
ಮುಂಬಾಳ ಸವಿಗನಸ ನೆನೆಯುತ್ತಿತ್ತು

ಭುವನವೆಲ್ಲ ಸವಿಯ ಸೊಲ್ಲ ಕವಿಯ ಗಾನ
ನನ್ನ ನಿನ್ನ ಹೃದಯ ಮೀನ
ಕಲ್ಲಿಜೇನ ಸೊಗದ ಸ್ನಾನ ಅಮೃತ ಪಾನ

ತಂತಿ ಇಂಚರದಿ ವಿಪಂಚಿ ರಸ ಪ್ರಳಯಿಸೆ
ನನ್ನ ನಿನ್ನ ಜೀವ ಮಾನ
ತಾನ ತಾನ ತನನ ತಾನ ಪ್ರಾಣ ಪುಳಕಿಸೆ

ಪ್ರೇಮ ಹೋಮದ ಪರಿಮಳ ಪಥದಲಿ ಸಲಿಸು ದೀಕ್ಷೆ ಎನಗೆ
ನಿನ್ನ ವಿರಹದಲಿ ಒರೆದು ಹೋಗಲು ಸಿದ್ಧಳಿರುವ ನನಗೆ

ಹೂಡುವೆ ಗಂಧದ ಚಿತೆಯ ನಡುವೆ ನಿಲುವೆ ನಾನೇ
ಉರಿ ಸೋಕಿಸು ಪ್ರಭುವೆ ಚಿತೆಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೀನೇ

ಉರಿದು ಉಳಿವೆನು ಬೂಧಿಯಲಿ ಲೇಪಿಸಿಕೋ ಅದ ಮೈಗೆ
ಮೀರಾ ಪ್ರಭು ಗಿರಿಧರನೇ ಜ್ಯೋತಿಯು ಜ್ಯೋತಿಯ ಸೇರಲಿ ಹೀಗೆ

ಬೆಟ್ಟವು ನಿನ್ನದೆ ಬಯಲು ನಿನ್ನದೆ ಹಬ್ಬಿನದಲಿ ಪ್ರೀತಿ
ನೆಳಲೊ ಬಿಸಿಲೊ ಎಲ್ಲವು ನಿನ್ನದೆ ಇರಲಿ ಏಕ ರೀತಿ

ಆಗೊಂದು ಸಿಡಿಲು ಈಗೊಂದು ಮುಗಿಲು ನಿನಗೆ ಅಲಂಕಾರ
ಅಲ್ಲೊಂದು ಹಕ್ಕಿ ಇಲ್ಲೊಂದು ಮುಗುಳು ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ

ಅಲ್ಲಿ ರಣದುಂದುಭಿ ಇಲ್ಲೊಂದು ವೀಣೆ ನಿನ್ನ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿ
ಆ ಮಹಾಕಾವ್ಯ ಈ ಭಾವಗೀತೆ ನಿನ್ನ ಪದ ಧ್ವನಿಯೆ

ಇಂದು ನಾ ಹಾಡಿದರೂ ಅಂದಿನಂತೆಯೆ ಕುಳಿತು
ಕೇಳುವಿರಿ ಸಾಕೆನಗೆ ಅದುವೆ ಬಹುಮಾನ
ಹಾಡು ಹಕ್ಕಿಗೆ ಬೇಕೇ ಬಿರುದು ಸನ್ಮಾನ

ಎಲ್ಲ ಕೇಳಲಿ ಎಂದು ನಾನು ಹಾಡುವುದಿಲ್ಲ
ಹಾಡುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ ಕರ್ಮ ನನಗೆ
ಕೇಳುವವರಿಹರೆಂದು ನಾ ಬಲ್ಲೆನದರಿಂದ
ಹಾಡುವೆನು ಮೈದುಂಬಿ ಎಂದಿನಂತೆ
ಯಾರು ಕಿವಿ ಮುಚ್ಚಿದರೂ ನನಗಿಲ್ಲ ಚಿಂತೆ

ಎದೆ ತುಂಬಿ ಹಾಡಿದೆನು ಇಂದು ನಾನು
ಮನವಿಟ್ಟು ಕೇಳಿದಿರಿ ಇಲ್ಲಿ ನೀವು..

ದೂರದೊಂದು ತೀರದಿಂದ ತೇಲಿ ಪಾರಿಜಾತ ಗಂಧ
ದಾಟಿ ಬಂತು ಬೇಲಿಸಾಲ ಮೀಟಿ ಹಳೆಯ ಮಧುರ ನೋವ

ಬಾನಿನಲ್ಲಿ ಒಂಟಿ ತಾರೆ ಸೋನೆ ಸುರಿವ ಇರುಳ ಮೋರೆ
ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಒಳಗೆ ಬಿಕ್ಕುತಿಹಳು ಯಾರೋ ನೀರೆ

ಹಿಂದೆ ಯಾವ ಜನ್ಮದಲ್ಲೋ ಮಿಂದ ಪ್ರೇಮ ಜಲದ ಕಂಪೋ
ಬಂದು ಚೀರುವೆದೆಯ ಭಾವ ಹೇಳಲಾರೆ ತಾಳಲಾರೆ